Leestijd: 3 min.
Vanaf het moment dat je totaal gelukkig met je echo in je hand staat zijn ze ineens daar: De moedermaffia. Nou ja, zo worden ze vaak genoemd. Al die andere mama’s die je vaak ongevraagd advies geven. Maar zegt dit iets over jezelf als onzekere moeder of bedoelen ze het nou écht niet zo goed?

Lieve mama’s

Van een afstandje bekeken is het eigenlijk heel duidelijk. We hebben allemaal niet gestudeerd om een kind op te voeden. We doen allemaal ons best en willen vooral het beste voor onze kinderen. Daarbij komt dat de eerste jaren met kinderen, hoe zal ik het eens noemen? Nogal veeleisend zijn. Denk aan het slaapgebrek, het gebrek aan privacy, een af en toe slecht luisterend figuur in je huis, en de ontiegelijke rotzooi die ze maken. Tel daar een beetje onzekerheid bij op en wat ongevraagd advies kan dan voelen als de bemoeizucht van de moedermaffia.

Moedermaffia 2
Ik ben blij met mijn vriendinnen, we voeden onze kinderen op op onze eigen manier maar respecteren elkaar ook.

Borstvoeding versus flesvoeding: voer voor de moedermaffia

Ik heb mijn beide kindjes borstvoeding gegeven en ja, ik ben dus ook pro-borstvoeding. Maar ik ben niet van de borstvoedingsmaffia en draag zelfs geen geitenwollen sokken. Of ben je dat direct als je hoopt dat elke moeder borstvoeding een kans geeft? Persoonlijk vind ik het lijken of sommige moeders van flesgevoede kindjes direct in de verdediging schieten. Maar als jij om welke reden dan ook een andere keuze maakt, dan maakt dat jou in mijn ogen geen minder goede moeder.

Moedermaffia 1

Ook zijn er voor mij nog een aantal voordelen van borstvoeding. Je kunt zo de deur uit lopen en hoeft nergens aan te denken. Dat bij het doorkomen van de tandjes en andere ongemakken, de borst buiten voeding ook een hoop comfort en troost geeft is voor mij ook één van de voordelen. Of dat ik ’s nachts niet naar beneden hoef om een flesje te maken.  Nu ik een langvoeder (lees hier wanneer je dat bent) ben, krijg ik steeds vaker te horen: ‘Krijgt ze nou nog tiet? Moet ze dat niet eens afleren?’ Nee, ik had het ook nooit van mezelf verwacht maar ik vind het nog steeds prettig. Je hebt niet ‘ineens’ een dreumes aan de borst, daar groei je langzaam in mee.

Laten huilen

Nog zo een heikel onderwerp: laat jij je baby huilen of niet? Aan de ene kant zijn er de moeders die vinden dat je kindje best even (gecontroleerd of niet) kunt laten huilen, dat ze zelf moeten leren slapen, dat ze dat huilen nodig hebben aan het einde van de dag, dat het goed is voor hun longetjes dat ze even huilen etcetera. Aan de andere kant heb je moeders zoals ik, ik laat mijn kinderen niet alleen huilen. Ook niet om in slaap te komen. En ik denk ook niet dat je je baby kunt verwennen. Maar wat is goed en wat is fout? Ik heb geen idee, ik doe dit puur op mijn gevoel. Al weet ik wel dat ik in het begin gek werd van de goedbedoelde adviezen; mijn kind, mijn manier.

Maar wat is goed en wat is fout?

Moedermaffia

De moedermaffia, ik vind het een lastig onderwerp. Zeker op social media is het makkelijk om een andere moeder af te branden; lekker anoniem. Of om je eigen mening en ervaring op een andere moeder te projecteren en daarin heel stellig te zijn. Vooral bepaalde Facebook groepen zijn net sektes. Maar misschien maak ik me er zelf ook wel eens schuldig aan. Kinderen zijn allemaal anders en wij ook. Dus wat voor jouw kind geldt hoeft niet voor een die van mij te werken. En als je toch iets wilt zeggen, doe dit dan om iemand te helpen en niet alleen om je mening te verkondigen.

Liefs, Donna

Ps. Mirjam schreef ook al eens over ‘Momshaming’

Avatar
Lieve lezers, Donna, dat ben ik. Samen met Alistair heb ik in twee jaar tijd twee kinderen gekregen: Benjamin van drie jaar en Sammie van bijna anderhalf. Daarnaast heb ik nog een kleine social media verslaving, een voorkeur voor natuurlijk ouderschap en houd ik ervan om wat van de wereld te zien. Op The Baby Project ga ik jullie vermaken met het bekende 'Momlife', een kijkje in mijn niet alledaagse leventje, events waar ik heen mag en misschien wel met een hele nieuwe rubriek. Tot Blogs!

3 REACTIES

  1. Voor een deel is het ook wat wij onszelf aandoen. Ik ben nog steeds jaloers op mensen waarbij de borstvoeding wel lukt, terwijl ik echt voor mijn eigen gezondheid wat minder mijn best had mogen doen.

    En P krijgt haar eten volgens de rapley-methode, lekker zelf doen en meestal krijgt ze best wat keuze in smaakjes en structuren (ze eet gewoon met mij mee, maar ze krijgt er meestal een bakje met rauwkost, gekookte/gebakken/geroosterde groenten of een stukje ei bij, voor de afwisseling). Bij mij bieden moeders vaak hun excuses aan dat hun kindje potjes eet.
    Klopt P heeft dat nog nooit gehad. Maar dat heeft minder te maken met mijn ideologie, en meer met het feit dat wat we ook doen, P zich liet niet voeren. Anders hadden we het misschien wel een paar keer gedaan.

    Maar ik krijg dan weer commentaar op dat P weigert door te slapen en dat ze geen vlees krijgt.
    Tja, er is altijd wel wat.

  2. Jij heb echt leuke vriendinnen..
    Lieve meiden…
    Heerlijk om alles samen te delen over de kids..
    Ik neem veel aan van mijn vriendinnen, en uiteindelijk maak je je eigen keuzes..

    Fijn weekend.. ????

  3. Heel herkenbaar Donna, en ook mee eens!
    Ik krijg altijd de kriebels als ik online lees ‘je moet zelf weten MAAR…’ en dan volgt er een mening in drievoud. Misschien ook vrouwen-eigen? We voelen onszelf al te snel verantwoordelijk voor keuzes die een ander maakt, ha. Of we voelen ons te snel persoonlijk aangevallen terwijl het misschien niet zo was bedoelt. Maar ja.
    Leven en laten leven – redelijkerwijs.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here