Leestijd: 3 min.
Laatst werd ik door een wildvreemde dame op de vingers getikt toen ik Thijmen (3) probeerde uit te leggen dat het knalroze pakje die hij wilde kopen voor Jelle, voor meisjes was. Ik voedde mijn kind met de verkeerde normen en waarden op, aldus de vrouw. Haar reactie vond ik nogal overtrokken. Maar het zette me wel aan het denken.

Met twee kleine jongens in huis wemelt het van de auto’s, tractoren en fietsjes. Om maar niet te spreken over het aantal stoere truien met dino’s en monsters. Veel van ons speelgoed en kleding is ontzettend jongensachtig. Ik ga ook graag naar het bos om te ravotten of ga treinen kijken met Thijmen. Als ik alles op een rijtje zet, voed ik mijn kinderen dus aardig “jongens-achtig” op. Push ik mijn kids teveel in een bepaalde richting? Ik besloot mij meer te gaan verdiepen in genderneutraal opvoeden. Want wat houdt het eigenlijk in en past het bij mij?

Wat houdt genderneutraal opvoeden in?

Kort gezegd houdt genderneutraal opvoeden in dat je je kind opvoedt zonder onderscheid te maken in jongen of meisje, op het gebied van kleding, benaming en speelgoed bijvoorbeeld.
Voor mijn onderzoekje las ik een interview met de Zweedse Miranda van VICE. Ik ontdekte dat ze in Zweden voorlopen op het gebied van genderneutrale opvoeding. Winkels verkopen nauwelijks nog expliciet jongens- of meisjeskleding en naast “hij en “zij” is ook de genderneutrale benaming “hen” opgenomen in het Zweedse woordenboek. Daarnaast is het helemaal hip om je kindje een genderneutrale naam te geven.

In Nederland staat de genderneutrale opvoeding nog in de kinderschoenen en zijn er nog geen structurele veranderingen gaande. In de winkelstraat is HEMA koploper op dit gebied en verkoopt tegenwoordig kinderkleding zonder geslachtsaanduiding. De ‘jongens- en meisjesadeling’ heet inmiddels dan ook afdeling ‘kids’.

Laat jouw jongen genoeg jongen zijn.

Enigszins tegenstrijdig aan dit verhaal is de laatste campagne van SIRE met de titel “laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn”. SIRE stelt in deze campagne dat jongens teveel worden afgeremd in hun “jongensgedrag” en dat dit slecht zou zijn voor de ontwikkeling. Ouders lijken jongensgedrag namelijk steeds meer de kop in te drukken. Maar hoe past dit in een genderneutrale opvoeding vroeg ik me af?

Ga ik voortaan voor genderneutraal?

Volgens mij is er juist bij een onderwerp als genderneutraal, geen goed of fout. Het is niet zwart/wit, maar grijs. All-the-way genderneutraal past niet helemaal bij mij. Ik zal mijn kids niet zo snel een neutrale naam geven en Thijmen niet zo snel in een roze jurk naar school sturen.

Ik zie het als mijn taak om ze te leren dat er meer is dan de twee hokjes “jongen” en “meisje”

Wel vind ik het heel belangrijk dat mijn kinderen zichzelf mogen zijn, wat dat dan ook is. En ja, de eerste paar jaar zijn wij als ouder daar sturend in. Ik zie het als mijn taak om ze te leren dat er meer is dan de twee hokjes “jongen” en “meisje” en geef ze de ruimte te om te zijn wie ze willen zijn.

Voor nu vind ik het dus helemaal prima dat ze lekker “jongens-achtig” zijn. Naast auto’s liggen er ook poppen in de kast en naast een garage staat er ook een keukentje in de kamer. Ik zie dat ze lekker in hun vel zitten en blij zijn en voor mij is dat het belangrijkste signaal dat ik daar nu niets in hoef te veranderen. Maar als ik ook maar enigszins het gevoel krijg dat ze daar niet happy mee zijn, dan zal ik er alles aan doen om erachter te komen waar ze wel gelukkig van worden. Jongen, meisje, of iets ertussenin.

Hoe denk jij over genderneutraal opvoeden? En in welke mate hou je er wel of niet rekening mee?

Liefs Iris

Avatar
Olla, ik ben Iris! Ik ben 29 jaar oud, eigenaar van STUDIOIRISVANTRICHT, illustrator, designer, het liefje van Wouter maar vooral mama van onze Thijmen (3) en Jelle (5 maanden). Ik wil je in mijn blogs een kijkje geven in mijn hectische leventje als moeder, ondernemer en levensgenieter. Met alles wat daarbij komt kijken. Daarnaast deel ik graag met je waar ik blij van word: DIY, eten, interieur, kinderboeken en natuurlijk illustraties. Liefs, Iris

5 REACTIES

  1. Veel mensen spreken liever van genderbewust opvoeden.

    Wij zijn er wel mee bezig, we hebben gekozen voor een niet typische meisjesnaam (Piet) en als het gaat om speelgoed zoeken we naar dingen die passen bij haar ontwikkeling en interesse. Zo hebben we heel veel muziekinstrumenten en blokken, maar nul roze of zachte dingen.
    We zeggen verder heel bewust niet dat bepaalde dingen of activiteiten voor jongens of meisjes zijn.

    Voor nu gaat het prima. Soms zeggen mensen tegen mij “mijn kind is typisch een jongetje”, op grond van eigenschappen die P ook heeft, misschien nog wel meer (P heeft veel behoefte aan beweging en aan onderzoeken – slopen dus).
    Maar P draagt wel lekker tutu’s meestal, want wij vinden maillots handig met verschonen en zij vind het lekker om te friemelen.

    Ze is nu 10 maanden en mensen kunnen zonder tutu nog niet zien dat ze een meisje is.
    Er komt een moment dat de maatschappij haar ook een rol gaat opleggen, dan moeten we pas echt aan de bak, om uit te leggen dat ongeacht wat mensen zeggen, er niets is wat alleen voor jongens of meisjes is. Dat we niet verwachten dat ze zorgzaam of lief is, maar dat we weten dat doen alsof je zorgzaam en lief bent soms het makkelijkste is voor meisjes. Dat ze verliefd mag worden op iedereen (die is nog het makkelijkst), dat als ze een studie wil doen met alleen mannen, dat prima is. Dat als ze een relatie heeft en haar partner verwacht een bepaalde rol van haar, ze gewoon weg mag gaan, etc.

    We proberen natuurlijk ook voor te leven, ik ben de hoofdkostwinnaar, haar vader zorgt voor haar. Maar sommige dingen lukken niet. Om het sociale nadeel van mijn rolstoel enigszins te compenseren, presenteer ik me heel vrouwelijk. Dat moet ik dus gaan uitleggen en dat is best een ingewikkeld concept, dus ik hoop dat me dat gaat lukken.

    • Mooie andere benaming ‘genderbewust’. Dat klinkt vriendelijker dan ‘genderneutraal’. De aanpak om meer te kijken naar de behoefte van je kindje ipv de behoefte van een “jongen” of “meisje” is volgens mij ook veel beter! Uiteindelijk kijken kindjes vooral af bij papa en mama dus het begint inderdaad bij ons als ouders met het goede voorbeeld geven.

  2. Goed blog Iris! Ik merk weinig van die discussie hier, op ’t platteland 😉 Nu houd ik er zelf wat meer rekening mee. Ik vind blauw of roze als standaard niet meer kunnen (en zo afgezaagd), dus denk er nu over na om een heerlijk niet-blauw thema aan de komst van onze tweede babyboy te geven straks!

    Qua opvoeding herken ik veel in wat jij zegt.
    Lewis is heel tevreden met zijn blokken en auto’s maar kan ook gerust met een theeservies spelen. Maar nu ik dit zo type betrap ik mezelf er alweer op hoe ik het nu in hokjes onder verdeel… Mama is lerende 🙂

    • haha ja dat herken ik! maar wat wil je? Bewustwording en erkennen is stap 1 toch ;)? jaaaren lang is alles jongen/ meisje geweest, zo zijn we ook een beetje opgevoed! dus niet zo gek dat we nog steeds een beetje in hokjes denken toch? Deze mama is ook nog lerende haha.

  3. Het is een ‘hot topic’ dezer dagen, het hele genderneutrale gebeuren. Ik vind dat iedereen vooral moet kunnen zijn wie hij of zij is en wil zijn, wat dat ook mag wezen. Maar in Zweden gaan ze naar mijn mening nogal ver. Verder sta ik er hetzelfde in als jij Iris, onze Tijmen mag met alles spelen en dat stimuleren we ook. Maar ik zal ook niet snel een tutu voor hem kopen. 😉 Hij heeft duidelijk een rauwdauwerige, stoere kant maar is ook zacht, knuffelig en lief. Heeft niks met jongen of meisje te maken naar mijn mening. Zijn favo filmpjes zijn momenteel Brandweerman Sam en de Kleine Prinses. En hij speelt graag met zijn auto’s en zijn Nijntje pop. Helemaal prima!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here